Kenniscentrum / Onze werkwijze / Column pleegzorgbegeleider

Column – Zomaar een pleegzorgbegeleider

Mei 2015 – Als ik mijn collega Silvia vraag of ik een keer gebruik mag maken van haar ervaringen voor een column, is Silvia razend enthousiast. Wanneer later die dag in de redactievergadering blijkt dat het thema van deze keer ‘de pleegzorgbegeleider’ is, neemt het enthousiasme van Silvia gestaag af: ‘Zo boeiend is het allemaal niet hoor wat ik te vertellen heb.’ De bescheiden pleegzorgbegeleider in optima forma want het is wel degelijk heel boeiend wat ze doet.

Silvia is sinds drie jaar pleegzorgbegeleider. Daarvoor werkte ze bij Bureau Jeugdzorg. Lang geleden snuffelde Silvia al eens een tijdje aan het pleegzorgvak: twee jaar lang begeleidde ze vanuit Jeugd en Gezin verschillende pleeggezinnen. 20 jaar later kiest ze opnieuw voor de pleegzorg. Nu met de bedoeling daar wat langer te blijven. Dat lukt haar tot nu toe heel aardig. Het is vooral de waardering voor pleegouders die haar deze kant op heeft gestuurd.

De caseload van Silvia is zeer divers. Silvia komt zowel bij netwerk- als bestandspleeggezinnen, bij jonge kinderen en bij pubers en zowel bij mensen die op een flatje zes hoog wonen als bij gezinnen in een villawijk. Wat Silvia in al haar gezinnen het allerbelangrijkste vindt, is dat ze merkt dat mensen voor een kind gaan. Dat ze zich voor 100% inzetten om het voor een kind goed te doen. Rang of stand is hierbij van ondergeschikt belang.

Silvia vertelt me over de tante die overkwam uit Curaçao om voor de kinderen van haar nicht te zorgen, huis en haard liet zij achter om hier te hulp te schieten, geweldig. Ze vertelt me ook over de jonge pleegmoeder die naast haar eigen baby de zorg draagt voor de baby van haar broer. Pittig maar het lukt. En ze vertelt over de pleegmoeder die het pleegouderschap ook na het overlijden van haar man krachtig maar wel alleen voortzet. Haar hart ligt bij díe mensen.

Haar uitdaging ligt bij de puber die zegt (of denkt); ik heb er eigenlijk helemaal geen zin in dat jij je met mijn leven bemoeit. Of in de pleegouder die uit respect voor het meisje van acht dat nog maar net bij haar gezin woont, haar in haar badpakje laat douchen. En in het kind dat met een enorme rugzak in een gezin arriveert, om er voor te zorgen dat ook dit kind eindelijk kan beginnen aan zijn of haar leven.

Ligt Silvia ook wel eens wakker van haar werk? Natuurlijk. Heftige situaties waarin pleegouders soms terecht komen of narigheid in het leven van een kind kunnen haar in de nachtelijke uren af en toe best bezighouden. Wat dat betreft is het misschien maar goed dat ze zelf geen pleegouder is. Die ambitie heeft ze ook niet. Haar dochter wilde wel. Er waren periodes dat ze vrijwel dagelijks aan haar moeder vroeg wanneer ze er nou eentje mee naar huis nam omdat ze zo dol is op kleine kinderen. Silvia’s nuchtere reactie was steevast: ‘Meid je gaat maar oppassen als je zo dol bent op kleine kinderen.’
Gelukkig kan Silvia met collega’s sparren over de ingewikkelde kwesties in haar werk en kan ze terecht bij de gedragsdeskundige die haar inhoudelijk ondersteunt op de achtergrond. ‘Ieder van ons heeft een andere rol en het zodanig samenwerken dat we met elkaar het beste voor een kind kunnen doen, maakt dit werk juist zo leuk’.

Niet boeiend? Wat denkt u?

Een begeleider pleegzorg