Kenniscentrum / Onze werkwijze / Column – Tijdelijk of toch niet?!

Tijdelijk of toch niet?!

Het is januari 2016 als ik word gebeld door een collega van de Bureaudienst. Of ik de begeleiding op wil pakken van een meisje van zes dat zojuist in één van mijn gezinnen is gebracht. Natuurlijk doe ik dat. Geen pleeggezin zit te wachten op meerdere begeleiders tegelijkertijd. Daarbij is het met ingang van dit jaar ook gewoon de bedoeling dat wij alle begeleidingen oppakken. In mijn geval dus niet meer alleen de langdurige trajecten, maar ook de spoedplaatsing die zich nu aandient.

Ik bel het gezin en ze vertellen over een meisje met blonde krulletjes en een groot blauw oog. Haar ouders vertellen dat dit komt omdat de kat haar heeft gekrabbeld. Mijn hart breekt. In het pleeggezin wordt ze goed opgevangen, maar het liefst gaat ze terug naar haar papa, mama en zusjes. Ondanks de vraagtekens over de toedracht van het blauwe oog, zullen we proberen om het voor elkaar te krijgen dat dit ook lukt.

Moeder heeft een bewogen leven achter de rug. In een ander land geboren, haar eigen moeder op jonge leeftijd verloren. Troost zoekend in de armen van een jongen die zijn leven net zo min op orde heeft als zij. De twee meisjes die geboren worden zijn welkom, maar krijgen niet de veilige basis die ze nodig hebben. Een internetliefde uit Nederland belooft gouden bergen. Moeder verruilt, ook omwille van de nieuwe zwangerschap, haar thuisland voor Nederland. De nieuwe man is lief, maar weet zich geen raad met de drie kleintjes die er inmiddels zijn. De oudste twee zien al vroeg meer ellende dan goed voor hen is. Dit komt hun ontwikkeling niet ten goede. Vanuit onmacht lopen zowel de emoties als de schulden hoog op. Uiteindelijk resulteert dit in de tijdelijke uithuisplaatsing van de oudste.

In het crisispleeggezin gaat het goed met het meisje. Ze bloeit op door de aandacht van het gezin. Ze gaat naar school, start met zwemles en leert een beetje meer over regels en grenzen en hoe fijn die stiekem zijn. In het voorjaar gaan pleegouders met het vliegtuig op vakantie. Deze was al geboekt, maar gelukkig is ook hiervoor een oplossing. Het meisje kan twee weken logeren bij de zus en zwager van pleegvader. Zij zijn net met pleegzorg gestart. Voor hen is het alvast een goede test om te kijken of pleegzorg echt iets voor hen is. Dat blijkt zo te zijn, want al vlug nadat het meisje weer terug is naar het crisispleeggezin, nemen zij de zorg op zich voor een jongetje van drie maanden.

Samen met de ouders van het meisje wordt hard gewerkt aan het realiseren van de thuisplaatsing. De ouders staan open voor hulpverlening, zijn vriendelijk in het contact en doen echt wel hun best maar soms, heel soms, is je best doen gewoon niet goed genoeg. In dit geval is het bij lange na niet genoeg. Met elkaar moeten we tot de verdrietige conclusie komen dat deze ouders niet in staat zijn om hun drie jonge kinderen te bieden wat ze nodig hebben.

Het is weer januari. 2017 nu. Het meisje pakt haar koffers, maar helaas niet om naar huis te gaan. Haar ouders staan daar achter, hoe verdrietig ze ook zijn vanwege het feit dat ze niet meer thuis komt. Ze zijn blij voor haar dat ze mag opgroeien bij mensen die ze al kent. Ze gaat namelijk bij het gezin wonen waar ze eerder tijdelijk verbleef. Deze pleegouders kiezen niet voor zomaar een pleegkind, ze kiezen voor háár. In hun hart zit ze immers al.

Een pleegzorgbegeleider