Kenniscentrum / Opvoeding en ontwikkeling / Oudercontact / Interview super gewoon pleeggezin

December 2015 – Wanneer ik pleegmoeder Jenny vraag of ik haar mag interviewen voor de nieuwsbrief zegt ze wel ja, maar duikt ze tegelijkertijd direct in de verontschuldigingen. “Sorry hoor, ik ben hier niet zo goed in. Ik kan er ook zo weinig over vertellen.”

Saai
“Toen we in het begin de crisisplaatsingen deden, zaten we er veel meer in met alle bezoekafspraken, ziekenhuisbezoekjes, consultatiebureau afspraken en afspraken met voogden. Nu is het bijna saai eigenlijk”. Saai zou ik het niet willen noemen. Saai heeft een negatieve bijklank. Ik noem het liever gewoon. En gewoon is goed. Sterker nog; gewoon is wat kinderen nodig hebben en prettig vinden.

Het begin
Over het begin van hun pleegzorgcarrière vertelt Jenny het volgende: “Wij zijn met pleegzorg begonnen via mensen die wij kennen. Zij vangen kinderen op voor langere maar ook kortere tijd. In het begin wisten wij helemaal niet dat dat ook kan, dat er zoveel verschillende vormen van pleegzorg bestaan. Het sprak ons direct aan maar we wilden eerst zelf een gezin stichten. We vonden het namelijk tegelijkertijd ook best wel een beetje spannend. Vanaf het moment dat onze drie kinderen op de basisschool zaten, begon het weer te kriebelen. We hebben ons oorspronkelijke plan weer opgepakt en zijn naar een voorlichtingsavond gegaan. Na de cursus begonnen we met crisispleegzorg.”

Uniek
Wat maakt Jenny en haar man tot zulke fijne pleegouders? Jenny: “Wij staan open voor het contact met de biologische ouders en verdere familieleden en laten hen ten aller tijde in hun waarde. Wij zullen de biologische familie nooit afkraken. Verder zijn wij gewone ouders die gewoon hun best proberen te doen om de kinderen tot aan hun volwassenheid te begeleiden. Of in het geval van kortdurende pleegzorg voor de tijd dat ze in ons gezin verblijven.”

Verwachtingen
Is er wat jullie betreft een verschil tussen jullie eigen kinderen en jullie pleegkinderen? Jenny vertelt; “Nee wat ons betreft is daar geen verschil tussen wat opvoeden betreft. Ieder kind heeft natuurlijk een aparte benadering nodig, maar dat geldt voor alle kinderen.” Ik vraag Jenny ook of het pleegouderschap is wat ze er van verwacht had. Jenny: “Ja, het is precies zoals we verwacht hadden. Tijdens de cursus word je goed voorbereid op alle dingen waarmee je te maken kan krijgen. Je leert veel over jezelf en hoe je er eigenlijk in staat. Mensen die bij voorbaat denken dat zij het niet aankunnen, haken vanzelf af. Je moet er ook echt 100% achter staan.”

Aanrader?
“Ik zou het pleegouderschap iedereen aanraden, absoluut. Je krijgt er zoveel voor terug. De kinderen hebben vaak wel een rugzakje, maar  als je ziet hoe goed ze zich ontwikkelen en dat ze lekker in hun vel zitten, geeft dat voldoening. En als het minder goed gaat of je hebt vragen, dan kun je altijd bij je pleegzorgbegeleider terecht. Op zich denk ik dat iedereen het pleegouderschap in zich kan hebben. Je moet je er wel bewust van zijn dat de biologische familie van je pleegkind altijd deel uitmaakt van zijn of haar leven. Je moet openstaan voor contact met hen. De kinderen kunnen op een gegeven moment ook weer terug naar huis gaan. Je moet dus wel kunnen loslaten en deze kinderen niet voor jezelf willen houden ten koste van alles. Wanneer je daartoe in staat bent, dan is het eigenlijk heel gewoon”, aldus Jenny.

Tamara Bardega, pleegzorgbegeleider FlexusJeugdplein