Ricardo (12r): ‘Alle nieuwe dingen wennen’

Ricardo is 12 jaar en groeide in de eerste jaren van zijn leven op in Nicaragua. Als zijn moeder daar een Nederlandse man leert kennen, emigreren ze naar Nederland waar Ricardo nog een zusje en een broertje krijgt. De ouders van Ricardo doen hun best om de kinderen zo goed mogelijk op te voeden. Helaas hebben zijn vader en moeder vaak ruzie. Wanneer blijkt dat ondanks alle inspanningen de opvoeding uiteindelijk toch niet goed genoeg lukt, verhuist Ricardo naar een pleeggezin. Hij is dan tien jaar.

Tien jaar is best oud voor een eerste pleegzorgplaatsing. Van alle kinderen die jaarlijks uit huis worden geplaatst is 35% jonger dan 4 jaar. Vaak zijn ze dan te jong om zich later nog de situatie concreet te herinneren. Maar Ricardo herinnert zich deze dag nog maar al te goed en geeft graag wat tips over wat je als pleegouder vooral wel moet doen en wat niet.

‘Ik maakte me veel zorgen over wat er zou gaan gebeuren en waar ik terecht zou komen’, vertelt Ricardo. Zijn zusje Manuela werd in een ander pleeggezin geplaatst en Ricardo maakte zich daar als oudste ook zorgen over. Een lastige periode.

Gelukkig verloopt de kennismaking met zijn – in eerste instantie – crisispleegouders soepel. Hij wordt aan hen voorgesteld bij hen thuis en vindt ze erg vriendelijk. Ook zijn er andere kinderen wat het allemaal wat minder ongemakkelijk maakt voor hem. Ricardo: ‘Het was fijn om gelijk het huis te zien. Zo wist ik beter wat me te wachten stond.’

In deze onzekere periode is het voor Ricardo heel prettig dat hij en zijn broertje op dezelfde kamer mogen slapen. Op die manier is er in ieder geval nog iets vertrouwds uit de tijd dat hij nog bij zijn ouders woonde. Ook mag hij bellen met zijn ouders en ziet hij hen tijdens geplande bezoekafspraken. In het pleeggezin benadrukken zijn pleegouders dat hij het tegen hen mag vertellen wanneer hij het moeilijk heeft. Ricardo: ‘Natuurlijk wist ik wel dat dit kon, maar het is wel fijn dat mijn pleegouders dat ook zo duidelijk tegen mij vertelden. Ik durfde daardoor veel eerder te zeggen wanneer ik verdrietig was.’

Ricardo is blij dat hij nog een lange tijd bij zijn ouders heeft mogen wonen ook al was er veel ruzie. Aan de andere kant is het wel moeilijker om te wennen aan een nieuw gezin. Ricardo: ‘Ik denk dat kleine kinderen sneller gewend zijn aan de veranderingen. Als je wat ouder bent zoals ik, dan maak je bewuster mee dat je pleegouders de dingen anders doen dan thuis en dat is echt wel even wennen.
Er zijn meerdere pleegkinderen bij mijn pleegouders en speelgoed wordt allemaal gedeeld. Ik vond het moeilijk mijn speelgoed te delen en werd er soms wel boos of verdrietig van.’

Als tip voor kinderen die net als hij op een wat oudere leeftijd naar pleegouders gaan, geeft hij dat ze zich vooral geen zorgen moeten maken. Ricardo: ‘Alle nieuwe dingen wennen.’ Ook voor pleegouders heeft hij een belangrijke tip: ‘Begin vooral niet gelijk met knuffelen en aan een pleegkind zitten, want dan denk je gelijk wat gebeurt er nou weer? Het is wel erg fijn als ze met je praten en de dingen gelijk vertellen en uitleggen.’ Wat hij tot slot heel belangrijk vindt om te vertellen, is dat het voor een pleegkind die al wat ouder is heel belangrijk is om precies te weten wie er voor je belt en waarover het gaat. Want er is niks zo vervelend als je merkt dat er telefoontjes binnenkomen die over jou gaan, maar waarover je verder niks mag weten. Dus taak voor zowel pleegouders, gezinsvoogden als pleegzorgbegeleiders: betrek een wat ouder pleegkind goed bij wat er gebeurt want dat stelt ze erg gerust.

 

Meer over Tienerpleegzorg
Themapagina Tienerpleegzorg
Interview ‘Iedere tiener heeft zijn eigen gebruiksaanwijzing’
Column ‘Oma Tonnie en de vliegende stoelen’

 

Naar veelgestelde vragen Opvoeding en ontwikkeling