Nieuwsbrieven / Column

Column – ‘Een goed begin is het halve werk’

Wat hebben pleegouders met elkaar gemeen behalve dat ze allemaal pleegouder zijn? Ze zijn allemaal ooit een keer gestart aan dit avontuur. Sommige van u nog maar kort geleden maar voor sommige van u al “een eeuwigheid” terug. Ik denk hierbij direct aan de pleegmoeder die mij laatst vertelde dat ze al 25 jaar achter elkaar op hetzelfde schoolplein staat vanwege het jarenlang komen en gaan van pleegkinderen…ongelofelijk. Kunt u zich nog herinneren hoe dat ging destijds toen u begon? En wat er ondertussen allemaal is veranderd? Het enige wat u vast nog weet, kort of lang geleden; alle begin is moeilijk…

Ik moet bekennen, toen ik zelf als pleegzorgbegeleider begon was ik ook aardig bleu. Ik had de juiste opleiding en een gezonde dosis arbeidsethos, maar los daarvan wist ik het verschil niet eens tussen netwerkpleegzorg en bestandspleegzorg! Maar al doende leren we gelukkig allemaal.

In de loop der jaren heb ik inmiddels van alles gehoord en gezien. Beginnersfouten maken we allemaal maar op het moment dat je er voor open staat om er van te leren, is er vaak niets aan de hand. Zo was er laatst de pleegvader, een trotse eigenaar van een groenten- en fruitzaak, die met een zwierig gebaar de van vader gekregen enorme snoepzak in het nabijgelegen slootje smeet met de woorden: ‘Die rommel komt er hier niet in’. Oeps. Nadat zijn pleegzorgbegeleider hem uitlegde dat die rommel voor zijn pleegdochter toch echt heel belangrijk was, want rommel van haar vader, greep hij direct zijn schepnet. Daarna zochten ze samen naar een meer passende oplossing.

Voorbereiden op de komst van een pleegkind probeert u allemaal zo goed als mogelijk. Toch voorkomt u als pleegouder niet dat u niet alles in huis hebt. Zo was er de pleegouder van twee broertjes van op dat moment 5 en 7 jaar die arriveerden zonder degelijke schoenen. Eerst maar naar het winkelcentrum dus. Welke maat heb je vroeg pleegmoeder de oudste? Zonder aarzeling zei het kind dat hij maat 35 had. Pleegmoeder kreeg na een week argwaan, meneer kon amper lopen en strompelde zich een weg door het leven. Bij het opmeten in de schoenenwinkel bleek hij niet verder te komen dan maat 32! Ach ja…

Ook was er het pleeggezin dat verdrietig genoeg onvoldoende samen had afgestemd hoe ze zouden beginnen aan hun eerste plaatsing. Pleegmoeder had op de cursus geleerd dat ze vanaf het begin af aan regels en structuur hoog in het vaandel moesten zetten. Pleegvader kon het niet opbrengen, had zoveel medelijden met het meisje dat hij alles vergoeilijkte. Pleegmoeder stelde haar man uiteindelijk voor de keuze; of zij weg of ik weg. Het meisje woont inmiddels ergens anders. Voor pleegouders was het meteen hun laatste plaatsing, of ze nog samen zijn betwijfel ik.

Ik merk dat ik één ding vergeten ben; wat pleegouders nog meer met elkaar gemeen hebben, is dat vrijwel iedereen de wil heeft om te leren, en dat is misschien nog wel belangrijker dan alles in het begin al meteen perfect te moeten doen.

Door een begeleider pleegzorg van FlexusJeugdplein