Nieuwsbrieven / Interview nieuw pleeggezin familie Visser

‘Ik wist al heel lang dat ik pleegmoeder wilde worden’

December 2017 – Marieke Visser en haar man zijn sinds negen maanden pleegouders van hun 9 jarige pleegzoon, zelf hebben ze vier kinderen. Marieke wist al langer dat ze pleegouder wilde worden. Marieke: ‘We bezochten zeven jaar geleden al eens een voorlichtingsavond. De kinderen waren toen nog klein en mijn man had een drukke baan en reisde ook veel. Daarom leek het ons beter om even te wachten, maar het idee om pleegouder te worden is nooit uit mijn hoofd geweest.‘

Pleegouders werven nieuwe pleegouders
De familie Visser kende in de omgeving al andere pleegouders. Hun pleegzoon komt uit een van die pleeggezinnen. Marieke: ‘Via hen kregen we de vraag of wij pleegouders wilden worden van hun pleegzoon. Toen besloten we om weer een voorlichtingsavond te bezoeken. Mijn man kreeg ook een andere baan waar hij minder voor hoefde te reizen en we hadden wat meer ruimte in huis. Na overleg hebben we besloten dat we ons huidige pleegkind in huis zouden nemen.’

Goede voorbereiding door het pleegzorg voorbereidingsprogramma
Het voorbereidingsprogramma dat je als nieuwe pleegouder(s) doorloopt, lijkt misschien heftig. Eerst bezoek je een voorlichtingsavond, dan wordt je gescreend en daarna volg je ook een aantal trainingen. Marieke en haar man vonden de voorlichtingsavonden en het pleegzorgtraject heel goed maar ook intensief. Marieke: ‘Alles wat we hoorden tijdens de voorlichtingsavond en de trainingen zag je ook terug in de plaatsing. We werden er heel enthousiast door en het heeft ook echt nut. Je haalt uit de informatie nuttige tips en adviezen die je meteen kan toepassen in de opvoeding.’

Pleegouder worden moet je incalculeren
De eerste maanden van de plaatsing waren voor de familie Visser heel intens. Marieke: ‘We moesten allemaal weer even ons plekje vinden, vooral de kinderen moesten wennen en elkaar ontdekken. Onze kinderen wonen allemaal nog thuis en ze hebben verschillende leeftijden dus dat is best pittig. Onze pleegzoon is 9 jaar en onze eigen kinderen zijn 15, 13, 11 en 7. Gelukkig gaat het nu heel goed en is alles weer in balans aan het komen. Onze pleegzoon heeft ook een hoop meegemaakt en dat merk je in zijn gedrag. Hij vraagt veel aandacht, is wat onzeker en trekt heel erg naar mij en niet naar mijn man of mannen in het algemeen. Dat vraagt soms veel van mij, naast het feit dat ik mezelf ook ben tegengekomen in dit traject. Ik dacht: ‘Ik kan het wel aan’, maar het is pittiger dan gedacht. Een pleegkind is complexer dan je eigen kind, dit heb ik zeker in het begin onderschat. Nu het eenmaal loopt, gaat het hartstikke goed. Pleegouder worden moet je incalculeren, er gaat namelijk veel tijd zitten in het leren kennen van elkaars persoonlijkheden en hoe je hiermee om kan gaan. Daarnaast is goede begeleiding echt nodig en ik ben heel blij dat wij die begeleiding krijgen.’