Over pleegzorg / Actueel / Pleegzorgtraining in Bosnië

Pleegzorgtraining in een wit en koud Bosnië

Mei 2018 – Maandag 26 februari was het zo ver, ik stapte in het vliegtuig naar Bosnië om aan sociale teams pleegzorgtraining en intervisie te geven. Wat een bijzonder land: een rijke historie, veel armoede, hele vriendelijke mensen en een recente burgeroorlog van ‘92-‘95 die nog erg tastbaar is. Op uitnodiging van Unicef zijn Rene de Bot en Aleksandra Trobok al een paar jaar aan het helpen om pleegzorg in Bosnië op te zetten. Rene en Aleksandra hebben beide jarenlange ervaringen in de pleegzorg en jeugdzorg. Deze week hebben Aleksandra en ik de eer om meer tools en handvatten te geven over pleegzorg en met de werkers intervisie te doen. Intervisie is er al eerder geïntroduceerd maar het gebeurt nog niet in de praktijk.

Na 2 dagen reizen door een wit en koud landschap is op woensdag de eerste trainingsdag in Bijeljina, een landbouwgebied waar veel Bosnische Serviërs wonen. De medewerkers zijn jong en enthousiast om ons te zien. In Nederland heb ik een programma gemaakt, we gaan eerst aan de slag met de thema’s ‘Het vinden en screenen van pleeggezinnen’ en ‘De veiligheid van een kind.’ Omdat de meeste mensen niet of mondjesmaat Engels spreken tolkt Aleksandra voor mij.

De werkers uit verschillende sociale centra schrikken een beetje als ik ze vraag om elkaar voor te stellen. Misschien komt dit ook een beetje omdat de nieuwe directeur erbij is. Maar daarna zijn ze prima in staat om elkaars kwaliteiten te benoemen. En vol enthousiasme gaan we aan de slag met tools, formats en casussen. Ze werken in groepjes, presenteren voor elkaar en zijn enthousiast. Ook vragen ze hoe het in Nederland gaat. De werkers in Bosnië moeten alles zelf doen, in Nederland is de pleegzorg ontvlochten maar in Bosnië is er geen aparte pleegzorg. Ze hebben erg weinig medewerkers en helaas veel crisissen. Maar wat mooi om te merken dat ze met het hele systeem werken, het belang van het kind voorop staat en dat ze oog hebben voor loyaliteiten.

In Bijeljina hebben ze 20 medewerkers op 125.000 inwoners, het afgelopen jaar hebben ze 15 kinderen in pleeggezinnen kunnen plaatsen, waarvan 8 in het netwerk en 7 in bestandspleeggezinnen. Terwijl wij bij Enver in 2017 ruim 500 kinderen in pleeggezinnen hebben geplaatst, waarvan de helft in netwerkgezinnen en de andere helft bij bestandspleeggezinnen. Door de armoede krijgen de medewerkers niet genoeg betaald en ook de pleegouders soms niet. Maar de inzet lijkt er niet minder door. Ze zijn erg betrokken.

De intervisie is bij de eerste groep goed voorbereid en aan de hand van een genogram bespreken we hun casussen. Het lijkt in eerste instantie dat ze van mij willen horen wat ze moeten doen, toch lukt het heel mooi om iedereen mee te laten denken en praten over de casussen. De samenwerking met Aleksandra is super en wat mooi dat ze de taal en de cultuur kent.

En ook de tweede dag in Sarajevo hebben we ondanks de sneeuw in de bergen en een staking van oorlogsveteranen toch nog 7 deelnemers op de training en ook hier wordt hard gewerkt en zijn er mooie discussies over goed pleegouderschap, goed genoeg opvoederschap en zijn ze heel enthousiast over het werken met de ‘3 huizen’. Wat een wereld van verschil en toch ook weer niet, want de betrokkenheid en inzet is even mooi. Maar de omstandigheden zijn toch echt veel en veel zwaarder hier. Petje af voor deze harde werkers en wat fijn dat ik ze meer handvatten heb mogen geven. En het mooie is dat ik in mei nog een keer naar Bosnië mag. Ik heb er nu al zin in.

 

Silvia Muller

Pleegzorgbegeleider