Over pleegzorg / Actueel / Super gewone mensen gezocht

De slogan van de nieuwe wervingscampagne van pleegzorg is: ‘supergewone mensen gezocht’. De gedachte hierachter; pleegkinderen willen helemaal geen bijzondere pleegouders. Integendeel, zij willen juist bij hele gewone mensen wonen. Bijvoorbeeld bij pleegmoeder Janneke. Zoals Ramona van 12 jaar, Melanie van vijf jaar en Angelina van twee jaar. Alle drie wonen deze hele gewone kinderen bij een hele gewone pleegmoeder. En dat is op zich dan wel weer bijzonder. Deze column gaat over pleegouders die eigenlijk heel gewone mensen zijn.

In 2003 komen Janneke en Tom in aanraking met pleegzorg. Zelf hebben ze al vier gezonde en gelukkige kinderen. Daarnaast hebben ze de wens om nog een kind een goede jeugd te bieden. Dat zijn dat er drie geworden! Het pleeggezin bestaat ook niet meer uit Janneke én Tom maar uit Janneke òf Tom. Janneke en Tom zijn sinds vorig jaar uit elkaar en voeden de kinderen nu in co-ouderschap op. Pleegouders, het zijn ook maar net gewone mensen…

Even terug. Eind 2005 komt eerst Ramona in hun gezin. Na Ramona volgt Melanie, zij is op dat moment een paar dagen oud. De moeder van Melanie kan niet voor haar zorgen. Ook haar vader is in het begin maar beperkt in staat om iets voor haar te betekenen. Door de jaren heen blijkt hij echter een stabiele factor in Melanies leven. Zo stabiel dat er momenteel een aanvraag bij de rechtbank ligt om het gezag weer aan vader te geven. Melanie gaat niet bij hem wonen. Dat kan niet en is ook niet de bedoeling van deze stap. Nee, gewoon om het allemaal nog weer een stapje gewoner te maken. Janneke staat daar helemaal achter en geeft vader een zo groot mogelijke rol in Melanies leven. Super toch? Als laatste komt Angelina in het pleeggezin. Een kleine baby van een paar dagen oud. Dat het niet helemaal in de verwachting lag dat Angelina geboren zou worden, mag duidelijk zijn. De moeder van Angelina is op dat moment namelijk zelf pas 12 jaar en zit in groep acht van de basisschool. Toch sluit zij haar dochter in haar hart en is ze – zelf ondertussen als pleegkind opgenomen in het gezin van haar tante – moeder op afstand. Dit begint met bezoeken op kantoor maar al snel zijn alle betrokkenen toe aan de volgende stap; Angelina bezoeken in het pleeggezin. En zo is het gekomen dat moeder haar dochter nu zelf bezoekt bij pleegmoeder Janneke thuis. Zodoende leerde de jonge biologische moeder meteen hoe het is te reizen met het openbaar vervoer. Heel gewoon.

De ouders van Ramona zijn nog altijd uit beeld maar ze groeit op tot een evenwichtig meisje en doet het ondanks haar bagage gewoon super goed. Ze heeft vriendinnetjes, zit op gymnastiek en heeft goed contact met allebei haar pleegouders. Die komt er wel.
De vader van Melanie is deze zomer een dagje mee geweest naar het strand. Daar konden vader en dochter de hele dag genieten van elkaar: op een super gewone manier vader en dochter zijn. Pleegmoeder Janneke zat er bij, keek er naar en genoot.
Ook Angelina zal waarschijnlijk opgroeien bij Janneke. Ondanks het verlangen van haar moeder om zelf voor haar te zorgen in de toekomst, heeft zij nog een heleboel te verwerken. Wel komt ze binnenkort een nachtje logeren bij Janneke thuis. Zodat ze haar dochter ook eens gewoon kan zien wakker worden, gewoon in bad kan doen en gewoon haar ontbijtpapje kan geven. Dat Janneke haar huis en hart openstelt op deze manier voor deze jonge moeder, dat is gewoon super.

Met Janneke zelf gaat het, ondanks de scheiding, goed. Wanneer nodig heeft ze contact met Tom over de zeven kinderen waar zij nog altijd gezamenlijk zorg voor dragen. Dat beiden tijdens het hele toch wel pijnlijke proces van hun scheiding het belang van deze kinderen altijd voorop hebben gesteld, is een enorme kracht van deze twee mensen. En ondanks dat dit gezin voor een buitenstaander ongetwijfeld buitengewoon bijzonder aandoet, is dit gezin voor Janneke, de kinderen en de pleegkinderen gewoon heel gewoon. En dat is niet supergewoon maar gewoon super!

Een begeleider pleegzorg