Pleegzorgtraining in Bosnië deel 2

Pleegzorgtraining in Bosnië deel 2

Augustus 2018 – Een spannende reis met vertraging, het missen van de aansluiting en zonder koffer in Sarajevo op zoek naar mijn hotel… gelukkig brengen ze de koffer laat in de avond langs. Met 28 graden ziet Bosnië er heel anders uit dan met –12! Ook ben ik zelf minder zenuwachtig nu ik toch een beetje weet wat me te wachten staat. Samen met Aleksandra Trobok gaan we de volgende dag met een huurauto op pad naar Bijeljina. Door de mooie natuur, kleine dorpjes en bergen waar wolven en beren leven.

Meer structuur
In februari hebben de Bosnische werkers uit de verschillende sociale teams aangegeven dat ze graag meer structuur in het werk willen. En ze waren erg enthousiast over de 3 huizen tekeningen van kinderen die ik als voorbeeld bij me had. Structuur en tools in het praten met kinderen staat deze week dan ook op het programma. De middag is gereserveerd voor intervisie, dat is het vaste doel van de bijeenkomsten. Intervisie is nieuw voor de werkers in Bosnië en Unicef vindt het heel belangrijk dat de mensen hier in getraind worden.

Aan de slag
De eerste dag zijn we met z’n 13e en na een korte introductie en terugblik zijn we aan de slag gegaan. Ik probeer de werkers zo veel mogelijk zelf te laten ervaren. Ze zijn gewend om presentaties te krijgen en vooral te luisteren. We hebben een rollenspel gedaan met de 3 kolommen aan de hand van een casus. Maar eerst hebben ze geoefend met het tekenen van de 3 huizen. De begeleidende vragen als hulpmiddel hebben we voor ze vertaald. In kleine groepjes gaan ze aan de slag en verdelen ze de taken. Bij de terugkoppeling zijn ze erg enthousiast.

Aan het eind van de ochtend introduceren we sociocards, een hulpmiddel om met kinderen te praten. Kaartjes zonder tekst met dier- of mensfiguren om in kaart te brengen welke mensen een rol spelen in hun leven. En met de symboolkaartjes krijg je inzicht in de leefwereld van het kind. De symbooluitleg en voorbeeldvragen hebben we gelukkig ook kunnen vertalen. Met behulp van een fonds kunnen we elk sociaal team een doosje sociocards geven. Ze waren super enthousiast over de kaartjes en de symboolkaartjes. Kortom een goede, drukke ochtend.

‘Even’ lunchen
In Bosnië is het bij de trainingsdagen de gewoonte dat je uitgebreid luncht. Wij eten in Nederland een broodje, nou in Bosnië krijgen we een 3 gangen lunch en hele grote porties. En als je niet alles op eet dan vragen ze of het niet lekker was, of ze iets anders voor je kunnen maken!

Minder mogelijkheden maar meer saamhorigheid
Het middagdeel is intervisie en omdat we dit nu voor de 2e keer doen vraag ik wie van de deelnemers de structuur en tijd wil bewaken? Dan is het stil… uiteindelijk neemt de meest ervaren werker de rol op zich en, met af en toe wat hulp, de taak prima volbrengt.

Schrijnende zaken, waarbij er veel minder mogelijkheden zijn dan in Nederland, maar ook weer juist heel mooi om te zien dat er zoveel oplossingen in het netwerk gevonden worden. De saamhorigheid in de maatschappij lijkt groter dan bij ons! We hebben met elkaar creatief en inspirerend gewerkt. En wat mooi dat ze steeds meer initiatief nemen en echt naar elkaar luisteren.

Terug naar Sarajevo
Na de training gingen Aleksandra en ik weer door de bergen terug naar Sarajevo. Nadat we een hond nog net konden ontwijken en de koeien die soms over de weg liepen, kwamen we veilig aan in Sarajevo. Een prachtige stad, waar steeds meer restanten van de oorlog worden opgeknapt, zoals de oude bibliotheek Vijecnica. Maar in het park daar tegenover zaten allemaal Syrische vluchtelingen, sommige met tentjes. Schrijnend ja, ook deze problemen dienen zich hier aan.

Inspirerend maar ook confronterend
De volgende ochtend gingen we weer enthousiast aan de slag. De groep was diverser dan de vorige keer, wel 5 nieuwe mensen uit 5 verschillende sociale teams. Gelukkig ook wat bekenden van februari, maar uiteindelijk een goede betrokken groep en we hebben hard gewerkt. Ook hier enthousiaste geluiden over de tools. Het oefenen was ook confronterend, een medewerker raakte echt geëmotioneerd toen ze als kind het huis van de zorgen moest tekenen. Het tekenen was fijn maar ze voelde ook schaamte en verdriet. Mooi ook voor mij om hier weer extra alert op te zijn.

In de middag gaan we met zelf ingebrachte casussen aan de slag. Na uitleg over het doel en de structuur van de intervisie is er veel besproken, gereflecteerd en zijn er nieuwe ideeën opgedaan. Kortom een geslaagde dag volgens iedereen. En voor mij? Een super mooie ervaring rijker en een speciaal plekje in mijn hart voor Bosnië.

 

Silvia Muller, pleegzorgbegeleider