Column: ‘Als het niet gaat, zoals het moet…’

April 2020 – Het is altijd al een favoriete uitspraak van mij persoonlijk, maar in deze tijd van Corona is hij al helemaal van toepassing. Zelfs letterlijk op dit moment, want het gaat hier even echt niet zoals het moet hoor. Normaal gesproken tik in mijn stukjes in alle rust op kantoor. Heerlijk! Nu bevind ik mij aan de keukentafel van mijn eigen huis. Thuiswerken doe ik vaker en dat kan op zich ook prima. Alleen zit er dan geen man tegenover me met de bijbehorende twee beeldschermen en luidruchtige ‘calls’. Geen dochter die al beeldbellend met een vriendin Griekse woordjes opdreunt. Geen zoon die via Zoom de juffrouw bijpraat over zijn vorderingen. Het is een drukte van belang om me heen en meer dan ooit verlang ik naar een beetje stilte. Maar het is verre van stil hier dus vergeef me de spelfouten die door het gebrek aan concentratie mogelijk in dit stukje zitten. Het gaat nu gewoon even niet zoals het moet en dus moet het maar zoals het gaat.

Dat horen we ook terug van jullie als pleeggezinnen bij wie we nu niet thuis komen. Op afstand proberen we een manier te vinden om toch contact met jullie te hebben en houden. Waar we de eerste week nog veel afspraken gewoon afbellen, omdat we hopen dat het niet zo lang zal duren allemaal, beseffen we in de tweede week al snel dat er alternatieve contacten moeten komen. Als een malle installeren we Zoom, Skype en teamviewer op onze tot dan toe maagdelijke werktelefoons. Belangrijker dan ooit is het om elkaar even te kunnen zien, even een kaartje door de brievenbus te gooien of een appje te sturen om te vragen hoe het gaat.

In de media lezen we allemaal hoe zwaar iedereen het heeft. Pleeggezinnen misschien soms wel in het bijzonder. Want wat als je pleegkind enorm gebaat is bij de schoolse structuur die nu totaal is weggevallen? Wat als je het maar net volhoudt met ondersteuning van die fijne zorgboerderij? Wat als je toch door moet werken en er zitten ineens vier kinderen aan je tafel? Wat als je pleegkind in de war is, omdat het contact met ouders nu stilstaat? In die gevallen moet het dus ook echt maar zoals het gaat. En dat doen jullie! Jullie doen het zoals het gaat en dat doen jullie goed.

Zowel ik als mijn collega’s zijn onder de indruk van de veerkracht van de pleegouders die we spreken. “Het gaat eigenlijk wel. We hebben onze draai gevonden. We genieten van het lekkere weer. We proberen er elke dag iets fijns van te maken.” Dat is wat we terug horen.

Ondertussen zie ik mijn collega’s prachtige dingen doen. Mijn ene collega geeft online huiswerkbegeleiding aan een meisje dat net in de brugklas is gestart en zich nog geen half uurtje zelfstandig kan concentreren. Een andere collega neemt een jongetje elke week mee naar haar eigen moestuin. Om haar te helpen, maar stiekem ook een klein beetje om zijn pleegouders wat rust te geven. In een gezin waar beide pleegouders ziek zijn door het coronavirus bieden collega’s hun hulp aan, ondanks de risico’s voor hun eigen gezondheid.

Ook jullie als pleegouders bieden actief hulp aan. We zijn onder de indruk van het aantal gezinnen dat zich beschikbaar stelt om tijdelijk extra kinderen op te vangen. Ik word gebeld door een oude bekende die al twee jaar geleden met ‘pleegouderpensioen’ ging, of ze misschien iets voor ons kan betekenen. Daar word ik blij van. In de ontstane WhatsAppgroep in mijn regio zie ik pleegouders elkaar steunen. Zelf stort ik me op wat ik naast mijn werk het allerleukste vind om te doen: bakken. Ik hang taartjes aan de deur van ‘mijn’ pleegouders en zwaai voor het glas. In de loop van de middag druppelen de berichtjes met foto’s van taart etende gezinnen binnen en dan hoop ik van harte dat we sommige initiatieven kunnen behouden wanneer corona is overgewaaid. Want ik ben er van overtuigd dat corona niet alleen maar slechte dingen met zich meebrengt. Wie weet is moeten zoals het gaat soms wel beter dan gaan zoals het moet, wie zal het zeggen?

Een pleegzorgbegeleider