Contact / Pleegouderraad / Pleegzorgervaring van een pleegouder: een cadeau voor je pleegvader

Pleegzorgervaring van een pleegouder: een cadeau voor je pleegvader

“Ik ga echt niks kopen hoor”, schreeuwt hij richting de keuken. Mijn irritatie groeit met de seconde, maar mijn lippen pers ik stijf op elkaar. Ik weet dat het op momenten als deze geen zin heeft om te reageren. ‘Hij meent het niet Marian’, spreek ik mezelf in gedachten toe. Helaas ben ik ook maar gewoon een mens en als hij er achteraan roept dat zijn pleegvader tenslotte ook nooit wat voor hem doet, trap ik er toch in. Met een zo beheerst mogelijke stem som ik de meest recente karweitjes van mijn man op: band geplakt, karretje gerepareerd… Lang voordat ik klaar ben, rent hij stampvoetend weg. Ik stampvoet alleen van binnen en vraag me af op wie ik nu bozer ben: op mijn pleegzoon en zijn nare woorden of op mezelf…

Als hij even later weer de kamer in komt, doet hij alsof er niks is gebeurd. Hij hangt op de bank, switchend van iPad naar iPhone en weer terug. Het zint me niks. Dan neem ik een impulsief besluit en deel het gelijk mede. “Je hoeft al niets meer te kopen hoor, ik regel wel iets uit naam van jullie allemaal” zeg ik. Verbaasd kijkt hij me aan en ik vervolg tegen hem en de andere pleegkinderen die bij ons wonen: “jullie hoeven allemaal slechts een hele kleine bijdrage te leveren aan het mooiste cadeau ooit voor Vaderdag”. Het levert nieuwsgierige blikken op. Zouden ze al doorhebben dat ik ze iets ga aansmeren wat ze liever niet willen hebben? Namelijk de zojuist bij elkaar gefantaseerde I-kluis waar alle over internet beschikkende apparatuur van de jeugd in huis naar hartenlust door mijn man en mij in weggestopt kan worden. Als mijn pleegzoon dat hoort, slaat zijn boosheid opnieuw in volle hevigheid toe en loopt hij woedend naar boven.

De volgende dag mag mijn man, zoals eigenlijk altijd bij ons het geval is bij klusjes, het geniale idee zelf vormgeven. De kluis wordt namelijk niet gekocht, maar gemaakt. Een oude, leuke kist met sluiting wordt voorzien van een cijferslot en krijgt middels een gat aan de achterkant zelfs een stroomvoorziening. De I-kluis werkt. Alle apparaten kunnen erin, de kist kan op slot en alleen wij weten de code. De kinderen krijgen een opgeladen apparaat terug, maar alleen wanneer wij het daarmee eens zijn.

Deze Vaderdag verloopt heerlijk rustig. Ik ben zielsgelukkig met de I-kluis en manlief ook. De kinderen vinden het maar stom. Ik glimlach. Want in plaats van een stomme vader of een stomme moeder is het nu een stomme kluis. Wat een rust! En de klap op de vuurpijl? Uiteindelijk heeft onze pleegzoon zelf toch ook nog een cadeautje voor Vaderdag geregeld…