Hoop

April 2020 – Hoop…

…is een lichtje in je hart dat vandaag moed geeft, en morgen kracht. Deze dagen lijkt het bijna wel of de wereld stil staat. Lijkt…  Staat… Is gezet…

De straten zijn stil, de scholen zijn dicht, voetbal is afgelast. De kleine dingen die we normaal gesproken zo voor lief nemen, hebben we nu zo lief, nu onze wereld in het belang van ons allen zo klein is geworden. Ik geef toe: nu de rust wederkeert, of beter gezegd, nu we onze draai in functioneren binnen de opgelegde maatregelen gevonden hebben, valt het best mee. Maar mijn andere helft en ik hebben ons toch echt wel even stevig achter de oren gekrabd hoe we dit moesten gaan aanpakken. Wat vertellen we de kinderen hierover? Hoe gaan we om met hun ouders en dan in het bijzonder, hun zorgen en de contactmomenten die we anders vorm moeten gaan geven? Hoe gaan we dit regelen met ons werk, en met een aantal kwetsbare mensen om ons heen. Wat doen we als een situatie zich voordoet waarbij één van de ouders van onze pleegkinderen getroffen wordt door ziekte, of met mogelijk heftigere gevolgen daarvan?

Wij hebben er eerlijk gezegd echt even slecht van geslapen. En dan zijn wij nog een gezin met kinderen zonder grote beperkingen of aandoeningen. Ik hoor verhalen uit de pleeggezinnen waar kinderen hun dagbesteding kwijt zijn met alle gevolgen van dien voor henzelf en voor hun pleegouders. Of kinderen die aandoeningen hebben, waardoor ze vanwege het rondgaande virus binnen moeten blijven en bedenk me dan: “Het valt hier best mee”. Ons ratjetoe is aardig te structureren, al word ik stiekem even moedeloos van de korte tijd die onze oudste nodig heeft voor zijn huiswerk. De jongste bezighouden is ook het punt niet. Nee, het is de combinatie van onze eigen zorgen, het werk van ons beiden, het huishouden dat natuurlijk ook gewoon doordraait en de onverwachte situatie waarin we ons allen bevinden.

Maar de zon schijnt, en onze meneer van 10 is onrustig. “Ik wil niet rekenen, ik wil naar buiten, ik wil iets doen”. Naar buiten… Niet zo gek, want één van de supermannen in ons leven rond de zorgen voor deze kerel (de behandelaar van Youz, de tweede is de PMT-therapeut) heeft zijn best gedaan de EMDR die deze week zou starten, in een online versie te gieten. En jeetje, wat ging dat goed!  Het hoofd van onze grote kerel is nu rustig, maar tegelijkertijd ook vol. Dan wil hij de wind om zijn oren en door zijn hoofd voelen. Letterlijk. En dat park waar hij normaal zo graag is… dat is nu net even niet de bedoeling.

Hij heeft het hele huis gestofzuigd, de vijver schoon gevist en nu is hij met de hogedrukspuit in de weer om de hele tuin weer schoon te maken. Onze grote kanjer. We zitten met elkaar heerlijk buiten in de zon, en wisselen dat af met huiswerk, spelletjes en  gezinsmomenten. We leren deze week één stellig iets: wij zijn ouders, opvoeders en geen leerkrachten. We vinden het belangrijk dat de kids zich bij ons veilig voelen en gezien weten. Vanuit die rust doen we goede pogingen tot het bijhouden van schoolwerk. En lukt dat niet, dan maken we een grote wandeling op een verlaten moment door het grote park hierachter. En oh, zeker, stiekem ben ik blij met YouTube en de hoeveelheid toch nog enigszins educatieve filmpjes van Koekeloere en Hoe zit dat? Vooral handig op die momenten dat ik even m’n handen en hoofd nodig heb bij iets anders, of afstand wil nemen om even bij te kunnen tanken. Moet kunnen toch? Herkenbaar?

We zijn redelijk zelfsturend, hebben met de zorg voor onze kids onze draai aardig gevonden. Ik houd onze pleegzorgwerker altijd op de hoogte van alles wat speelt, en eens in de zoveel tijd laat zij haar gezicht zien bij ons thuis. Toch is het contact met haar op dit moment hetgeen dat ons de soms broodnodige nuance geeft: we doen het niet alleen. We weten dat ze er altijd voor ons is, en nu in deze dagen is dat met name voelbaar en zichtbaar. Even een appje of mailtje, waarin ze benoemt dat ze weet hoe het hier kan gaan. Ze appt me zojuist als reactie op wat foto’s en aanvullende info die ik op een vraag stuurde en concludeert: “Goed bezig, red je het?”. En ja, ondanks dat onze jongste dame zo af en toe best een bezemsteel verdient en onze oudste zo zijn momenten heeft dat je spontaan behanger wilt worden, draait het hier best goed. We redden het zeker.

Dus antwoord ik haar: “Natuurlijk… en zo niet, dan toch. En jij?”, gevolgd door de smiley met de dikke knipoog. Bijzonder (en) mooi vind ik dit. Want ook onze pleegzorgwerker heeft een gezin met kleine kinderen en werkt thuis. Kortom, we zitten in hetzelfde schuitje. Maar ik ben haar dankbaar voor haar appjes, haar belletjes en mailtjes. We doen het met elkaar. Wat fijn dat ze met zo’n klein gebaar me even doet realiseren dat dit prima is zo. Dat we het goed doen.

Weet u, al zien we ze nu niet, ze zijn er, de mensen van Enver. Al is het op afstand, bel, mail of app ze als u ze nodig heeft. Dat geeft wellicht een beetje verlichting op de momenten dat u het even niet meer weet, of juist iets leuks wilt delen. Want ook dat kan en mag! En horen of zien zij juist graag! We hebben allemaal hoop dat we dit goed te boven gaan komen, en door dat met elkaar te bundelen, ervaren we kracht! Ik wens u veel sterkte toe.

Mocht u naar aanleiding van dit artikel tips, vragen of opmerkingen hebben, neemt u dan vooral contact op met de por via emailadres pleegouderraad@enver.nl.

Margreet Jansen en Angelique Teeuw, pleegouderraad