Nieuwsbrieven / Column / Op naar Rockanje! Terugblik op zomerkamp 2019

Op naar Rockanje! Terugblik op zomerkamp 2019

September 2019 – Mijn wekker gaat net als iedere ochtend al vroeg. Ik bedenk dat we vandaag met het hele spul op kamp gaan, waardoor ik geen moeite heb met opstaan. Ik spring gelijk onder de douche, mezelf ondertussen afvragend wie er eigenlijk meer zin in heeft, zij of ik? Na wekenlang allerlei ballen omhoog hebben moeten houden, heb ik de komende vijf dagen maar één doel: veertien kinderen een geweldige kampweek bezorgen! Dat moet lukken.

De vier collega’s die we aflossen, zitten al met kleine oogjes op ons te wachten. Ondanks dat ze een geweldig kamp hebben gedraaid met de jongste groep, kijken ze reikhalzend uit naar hun bed. Na een gezamenlijke kop koffie vertrekken zij dan ook en maken wij ons op om ‘onze’ kinderen te ontvangen.

Die druppelen vanaf 10.00 uur langzaam binnen. Een paar van de jongens kennen we nog van vorig jaar en ze begroeten ons, maar vooral elkaar enthousiast. Daarna willen ze snel weten of we nog wentelteefjes gaan bakken (uiteraard!) en of we ook weer iedere ochtend gaan hardlopen (zeker!).

Zes meiden en acht jongens later zijn we compleet. We springen gelijk in de bussen om naar het strand te rijden en amper een half uur later ligt het hele stel in de zee. Springen over de golven blijkt het beste kennismakingsspel ooit want als we even later de namen willen oefenen met behulp van een balspel melden ze ons vrolijk dat ze die allang weten. Na een kop soep en een broodje knak bij het huis, verstoppertje in het bos in de achtertuin en wat geroosterde marshmallows is het bedtijd en dat vinden ze helemaal niet erg. Ze kletsen er nog een uurtje vrolijk op los en dan is ook de laatste kamer stil.

De volgende dag vertrekken we al vroeg richting Historyland. Het giet van de regen, maar gelukkig beginnen we binnen. Hier kunnen de kinderen skeletten van dinosaurussen bekijken, maar ook oude werktuigen proberen. Een klein uurtje later is het droog en vliegen we naar buiten. Het goud zeven blijkt een schot in de roos en de kinderen zeven er lustig op los. Sommigen vinden het zelfs zo leuk dat ze van hun eigen geld een extra zakje kopen. Historyland is een klein park en de kinderen mogen zelf rondkijken wat er nog meer te doen is. De halve groep stort zich op het opgraven van (echte!) botten terwijl de andere helft zich richting de skelters begeeft. De bunker maakt indruk en het tochtje met de golfkar ook. Halverwege de middag vertrekken we richting de winkels om te shoppen met het meegekregen zakgeld. Uiteindelijk zoeken ze allemaal wat leuks uit en we gaan richting het huis. Daar wacht ons het bakken van pannenkoeken en een bezoek van een van de managers van Enver die met eigen ogen wil zien hoe leuk het wel niet is op pleegzorgkamp. We besluiten de dag met een gezellige bingoavond, waarbij de knuffels zowel voor de jongens als de meisjes het meest in de smaak vallen.

Naar de donderdag hebben de kinderen het meeste uitgekeken. We gaan namelijk naar Duinrell. Samen met drie miljoen wespen weliswaar, maar dat mag de pret niet drukken. Bijna alle kinderen durven in de attracties dus het is één groot feest en we vliegen van achtbaan naar achtbaan. Zelf ben ik niet heel erg fan van dit soort hoogtes en tempo’s, maar goed we doen niet kinderachtig. Maar wanneer mijn karretje langzaam omhoog kruipt en zich opmaakt voor een bloedstollende rit en mijn collega vanaf de grond vraagt of ik dit wel zeker weet, roep ik tot hilariteit van het meisje naast me hoeveel spijt ik heb. Dankbaar sta ik anderhalve minuut later dan ook weer met beide benen op de grond. Onderweg op de terugweg naar het huis rijden we langs de gele M en bestellen we veertien Happy Meals. De kinderen smullen, maar bij de leiding zijn de meningen enigszins verdeeld. Ter compensatie hebben we in het kamphuis nog maar een grote schaal fruit weggewerkt…

Op de laatste dag doen we een uitgebreide bootcamp om wakker te worden en vervolgens een brunch en een spelletjesparcours in en om het huis. Er is voor ieder kind wat wils en we gaan van een Jan van Haasteren puzzel naar Twister en van Twister weer naar cake versieren en overgooien met de frisbee. Alle groepjes zijn even fanatiek en het is genieten. Ze geven voor de middag regenachtig weer op en we laten ons overhalen om naar een binnenspeeltuin te gaan. Geen goede keuze want het was uiteindelijk A. prachtig weer en B. was het een behoorlijke vergane glorie. Maar…als je een groep iets belooft, dan moet je het ook doen, dus we gaan vol goede moed naar binnen. Deze zakt ons echter al na een uur in de schoenen en we vluchten samen met de kinderen naar het strand. Tamara en Marian hebben inmiddels vliegers gekocht in Hellevoetsluis en de kinderen genieten volop. Om 17.00 uur vertrekken we met aanzienlijke tegenzin terug naar het huis, maar we moeten wel want daar staat de pizzabus op ons te wachten! Of het nu komt door de honger die we inmiddels hebben, weet ik niet, maar we zijn het er met elkaar over eens dat we nog nooit zulke lekkere pizza’s hebben gegeten als deze! We smullen buiten van dit feestmaal en beginnen daarna aan de laatste (en tegelijkertijd bonte) avond. De ene groep doet een dansje, de ander vertelt een verhaal of speelt een toneelstukje, weer een ander zingt iets. De ene nog creatiever dan de andere. Op het laatst nog een disco en dan is het bedtijd.

Net als ons lukt het ook de kinderen maar moeilijk om afscheid te nemen van deze heerlijke dagen. Allemaal liggen ze nog lang wakker en terwijl wij in de woonkamer nog even nakletsen, zien we in de beide gangen het ene na het ander kind van kamer wisselen. De meisjes lukt het rond 00.00 uur om te gaan slapen, maar op de jongensgang blijft het nog lang onrustig. Uiteindelijk moeten we besluiten om bij de deur te gaan zitten tot het spul stil is. Mijn beide collega’s lukt dit binnen enkele minuten, maar ik heb deze avond geen enkel overwicht. De drie heren die ik stil moet zien te krijgen, blijven maar lachen en stiekem snap ik het wel. Het is ook verschrikkelijk gezellig. Ten einde raad besluit ik dat als ze dan toch nog zo wakker zijn, ze er nog maar even bij mogen komen zitten. Wat maakt het ook uit op die laatste avond. “Mag dat echt?” vragen ze verbijsterd. Vijf minuten later zitten de heren aan de chips en cola. Een uurtje later vertrekken ze muisstil en met een smile van oor tot oor naar hun kamer en we horen geen woord meer. We spreken af dat we dit natuurlijk wel onder ons houden, maar aan die belofte houden ze zich de volgende ochtend geen minuut. Dit was de leukste avond van kamp voor hen en dat moest iedereen weten. Ach…daar deden we het voor. We hadden immers maar één doel deze week…

Denkt u na het lezen van dit verslag dat pleegzorgkamp misschien ook wel iets voor uw pleegkind kan zijn? Bespreek dit dan met uw pleegzorgbegeleider. Op pleegzorgkamp ervaren kinderen dat ze niet de enige zijn die niet bij hun eigen vader en/of moeder wonen. Ook al is het geen therapeutisch kamp, het schept toch een band. Tijdens de activiteiten komt het onderwerp als vanzelf toch wel ter sprake tussen de kinderen onderling. Ook kunnen sommige pleegkinderen niet zomaar met ieder zomerkamp mee en bent u met ons pleegzorgkamp gegarandeerd van kleine groepen en goede begeleiding. Tot slot kan het voor de pleegouders- en gezinnen zelf ter ontlasting soms ook even heel prettig zijn om een paar dagen vrije handen te hebben in de zomer. Maar pas op… als ze eenmaal een keer mee zijn geweest, willen ze voortaan ieder jaar!