Het is een jongen met een rugzak en hij kan humeurig zijn, maar Bas en Ela merken uit alles dat de jongen er elke maand naar toeleeft om naar hen toe te komen. Hij heeft er zijn eigen kamer met zijn lievelingsknuffels en favoriete kinderboeken, maar hij kan er net zo goed bij zijn als Bas en Ela visite hebben. “Zo leert hij dat het heel vertrouwd kan zijn met goede vrienden over de vloer”, zegt Ela.

“Het is heel fijn om te merken dat het invloed heeft op hoe hij zijn eigen netwerk vormt. Vooral als we in ons tuinhuisje zijn, maakt hij vriendjes als hij gaat fietsen.

Even alleen

Ze merken het elke keer weer als Joshua arriveert. Hij komt tot rust. Als hij behoefte heeft om even alleen te zijn, kan hij zich terugtrekken op zijn kamer. En als hij gezelligheid zoekt, komt hij er in de keuken en huiskamer lekker bij zitten en raken ze in gesprek. “Hij leert zijn angsten te overwinnen. Elke maand hier zijn maakt het verschil in zijn jonge leven”, zegt Bas. “Onder andere doordat hij in een gezinsleven heel andere dingen leert dan op een groep verblijven, waar hij één van de zovelen is. Bij ons staat alleen hij regelmatig in het middelpunt.”

Geen spijt

Bas en Ela meldden zich in 2022 aan als pleegouders en kregen al snel een kind toegewezen. Ze wisten van tevoren niet of het een jongen of een meisje zou zijn en welke achtergrond het kind zou hebben. “Dat maakte voor ons niet uit. Omdat we allebei een hulpverleningsachtergrond hebben, stonden we overal voor open”, zegt Ela. “Als je je openstelt om een kind te helpen dat liefde en aandacht nodig heeft, dan vind ik dat je je ook volledig open moet stellen en elke kind met toewijding tegemoet te treden.”

Nooit het terrein af

Bas en Ela werken allebei in de jeugdzorg. Beroepshalve hebben ze dus al betrokkenheid bij de pleegzorg en ze vinden het vanzelfsprekend dat ze er in hun privébestaan ook mee bezig zijn. Ela vertelt: “Ik liep stage in de jeugdzorg en zag veel kinderen die alles op één terrein hadden. Ze woonden op het terrein, ze hadden er school, ze sportten er, maar ze kwamen nooit dat terrein af. Ik dacht al gauw graag iets voor een van die kinderen te willen betekenen.”

Goed contact

“Wij krijgen goede begeleiding vanuit Enver”, zegt Ela. “Ze maken echt tijd voor ons. Ik vind ze superbetrokken. Dat mag best wel eens gezegd worden.”

Joshua werd al op driejarige leeftijd uit huis geplaatst. Hij woonde in pleeggezinnen en in groepen. Zijn moeder is vorig jaar overleden. “Als hij bij ons is, doen we altijd iets extra, zoals naar de begraafplaats gaan waar zijn moeder gecremeerd is. Het gaat erom dat hij zich ontwikkelt tot een begripvol mens met zinvolle ervaringen en dat wij blij zijn dat hij deze bij ons mag opdoen”.

Vanwege privacyredenen is de naam Joshua in dit verhaal gefingeerd.

Dit ervaringsverhaal is samengesteld op basis van een interview dat Bas en Ela in 2025 hebben gegeven aan Nieuwsblad Schiedam.